Svet

Smrt i propast - NATO-ov genetski kod

Sa pozadinom aktuelnih zahteva Finske i Švedske za prijem u NATO, ova severnoatlantska teroristička organizacija se na svim medijskim kanalima predstavlja kao najuspešnija mirovna organizacija u svetskoj istoriji putem opscenih istorijskih izvrtanja. Vešto izostavljajući istoriju svog nastanka i predatorski karakter svojih država osnivača, nemački provladini emiteri i novine potpuno osvećuju NATO kao garanta slobode i demokratije.

Prema njihovoj priči, osnivanje NATO-a 1949. godine bila je apsolutno neophodna odluka u odbrani mira i slobodoljubivih zapadnih demokratija koje su navodno bile „ugrožene” od strane komunističkog Sovjetskog Saveza. Neprijatne istorijske činjenice potpadaju pod sto, kao na primer, da Sovjetski Savez nije mogao da predstavlja vojnu pretnju Zapadu posle Drugog svetskog rata. SSSR, Savez Sovjetskih Socijalističkih Republika, bio je iskrvavljen i skoro potpuno uništen od zapadne granice do Urala.

Kremlj je, dakle, odmah po završetku rata u velikoj meri demobilisao svoje vojske, jer su vojnici bili potrebni kao civili, kao radnici, tehničari i inženjeri za obnovu sela, gradova, industrijskih postrojenja i infrastrukture koju je nacistička soldateska, prema njihovim uputstvima, korišćenim pri povlačenju ostavljajući za sobom samo „spaljenu zemlju“ koja je bila sravnjena.

Svaka polovična objektivna istorijska analiza pokazuje da posle Drugog svetskog rata Sovjetski Savez nije imao ni snage ni namere da vodi rat protiv Zapada, tim pre što je iza zapadnih saveznika stajala ogromna ekonomska moć potpuno nerazrušenih SAD. Do kraja 1945. Sjedinjene Države su takođe postale nesalomiva nuklearna supersila, koja je na okrutan način sa Hirošimom i Nagasakijem pokazala da nije imala nikakvih problema da zbriše civilno stanovništvo gradova sa preko milion stanovnika sa svojim novim oružjem za masovno uništenje.

Prosečan nemački potrošač ne uči ništa o tome tokom svog obrazovanja. Morate posetiti tako egzotične događaje kao što je „Evropska mirovna konferencija“ od 14./15. marta 2009. u Berlinu da bi ste nešto više saznali. Na pozadini tada aktuelnih nastojanja SAD da novim strateškim konceptom NATO postane pomoćna snaga oružanih snaga SAD u globalnim misijama. Kaselski istraživač mira Peter Strutinski podsetio je na potpuno neosnovana opravdanja za osnivanje NATO-a.

Samoproglašeni kvalitetni zapadni mediji kao što su ARD, ZDF, Deutschlandfunk i drugi stručnjaci za dezinformacije u zapadnoevropskoj medijskoj džungli svakodnevno prikazuju evropskom građaninu jednostavan politički pogled na svet, u kojem su SAD/NATO/EU anđeli koji se bore protiv zla širom sveta - što je trenutno veoma aktuelno, jer pomažu ukrajinskim anđelima protiv zlog Putina.

Zlo se uvek pojavljuje u narativu SAD/NATO pod maskom novog „Hitlera“ i uvek u zemljama koje se, u samodestruktivnom ludilu, ne pridržavaju „svetskog poretka zasnovanog na pravilima“ koji su napravili SAD. Stoga, SAD/NATO mora pomoći ovim zemljama humanitarnim vojnim intervencijama da sruše svoje vlade, kako bi se zemlja potom vratila u zajednicu mirnih, demokratskih nacija Zapada, ili bila primljena ako je potrebno.

Međutim, ako pogledate iza blistave fasade visokomoralnih ciljeva koje su deklarisale SAD/NATO, onda prepoznajemo ružnu masku podlog imperijalizma, koji širom sveta sa rečima poput slobode i demokratije na usnama ne znači ništa drugo do smrt i propast.

To je jasno svakome ko pogleda delovanje glavnih država osnivača Severnoatlantske alijanse u periodu 1945-1949. Jer pritom ćemo otkriti da je dobro održavani, plemeniti mit o osnivanju NATO-a posebno velika laž! Međutim, zemlje osnivači NATO-a imaju sve razloge da koriste mnogo propagandnog pompa da prikriju ono što su uradili u periodu između kraja Drugog svetskog rata i osnivanja NATO-a.

Glavne zemlje osnivači NATO-a bile su umiruće Britansko carstvo i rastuća supersila SAD, koja se spremala da krene britanskim kolonijalnim stopama širom sveta. Još jednu važnu ulogu odigrale su kolonijalne sile Francuska, Belgija, Holandija i Portugal. Manje skandinavske države Danska, Island i Norveška, kao i Luksemburg i Italija takođe su bile deo partije, ali kao ni Kanada nisu imale veliki uticaj u NATO-u, gde su SAD bile premoćan i vodeći partner.

U to vreme ove kolonijalne države su vodile krvave ratove ugnjetavanja protiv nacionalno-oslobodilačkih pokreta širom sveta. Pri tome nisu bežali ni od kakve surovosti, ni od masovnih egzekucija, koje je sprovodila francuska vojska u Alžiru, ni od kolektivnih mera odmazde u vidu bombardovanja i artiljerijskih napada na civilno stanovništvo u mirnim selima.

Smrt i propast su u genetskom kodu NATO-a od njegovog početka

Pre 77 godina, tačno na kraju rata u Evropi, 8. maja 1945. godine, desetine hiljada Alžiraca demonstrirale su u francuskom kolonijalnom departmanu „Alžir” pod zastavom „Alžir za Arape” za „jednakost i nezavisnost”. Izbili su nasilni sukobi. Francuski odgovor je bila potpuna represija. Francusku policiju i vojne jedinice podržavale su kolonijalne francuske samoodbrambene milicije. 8. maja 1945. godine, alžirski grad Setif i susedni gradovi Guelma i Kerata bili su poprište masovnog masakra. Sa neverovatnom brutalnošću, desetine hiljada Alžiraca je streljano ili na drugi način pogubljeno.

Osim toga, francuska vojska je organizovala ceremonije potčinjavanja: svi meštani su morali da se bace na zemlju ispred francuske zastave i horski ponavljaju: „Mi smo psi“. Čak i nakon ovih planiranih poniženja, nekoliko stotina Alžiraca je izdvojeno i ubijeno.

Francusku vojsku su u akcijama ubijanja podržavali civilni kolonisti. Prema savremenom policijskom izveštaju, francuski kolonista se hvalio da je lično ubio 83 Alžirca („merle“). U isto vreme, čitava sela su bombardovana, granatirana i uništena od strane jedinica francuske vojske i mornarice.

„Operacija pacifikacije“ je zvanično završena 22. maja 1945. Zvanični Alžir danas govori o 45.000 mrtvih. Može se pretpostaviti da su ovi masakri bili polazna tačka za ništa manje krvavi alžirski rat koji je počeo 1954. godine. Posle mnogo godina i ogorčenih borbi alžirskih boraca za slobodu, ovo je okončalo francusku kolonijalnu vlast u zemlji. U isto vreme, ovde treba da se prisetimo „Prvog indokineskog rata” koji je Francuska vodila da bi suzbila vijetnamski slobodarski pokret „Viet Minh” od 19. decembra 1946. do 1. avgusta 1954. godine.

Ali Francuska nije bila jedina zemlja koja je učestvovala u krvavim kolonijalnim ratovima neposredno pre članstva u NATO. Britanija je započela 12-godišnji rat za suzbijanje malezijskog pokreta za slobodu u okviru „malajske vanredne situacije“ 1948. sa 40.000 britanskih i australijskih vojnika i 250.000 lokalnih pomoćnika. Izveštaje o britanskim masakrima je teško naći u zvaničnim arhivama Njenog Britanskog Veličanstva. Međutim, razumno je pretpostaviti da su Britanci u Maleziji i u svojim brojnim drugim kolonijama ugušili tamošnje slobodarske pokrete ništa manje brutalno nego što su to učinili Francuzi u Alžiru 1945.

S obzirom na sve veće napore za nezavisnost u kolonijama, Britanci su već 1914. izmenili svoj „Priručnik o vojnom pravu“ u kojem su utvrđena pravila ratovanja. U novoj verziji iz 1914. jasno je rečeno da se ova pravila ratovanja primenjuju samo na sukobe „između civilizovanih nacija” i da „ne važe u ratovima sa necivilizovanim državama i plemenima”.

Porobljavanje, ugnjetavanje, proterivanje i ubijanje čitavog stanovništva od strane država osnivača NATO-a dešavalo se ne samo u udaljenim zonama na drugoj strani sveta, već i u Evropi, u slučaju ubilačkog mešanja Britanaca, a potom i Amerikanaca u Građanski rat u Grčkoj.

Neposredno nakon oslobođenja Grčke od nacističke okupacije pred kraj Drugog svetskog rata, glavni propagandisti NATO-a, SAD i Velika Britanija, intervenisali su na strani grčkih monarhista i reakcionara u građanskom ratu u Grčkoj. Prema tadašnjoj vezi britanske tajne službe MI6 u Atini, Grčka je u to vreme bila „ništa drugo do britanski protektorat“. To je imalo veze sa činjenicom da su grčka krupna buržoazija i zemljoposednici pre nego što su nacisti napali Grčku već pobegli u inostranstvo, pre svega u udoban London. U međuvremenu, levičarski borci za slobodu ostali su u zemlji i pružali žestok otpor nacistima tokom dugih godina okupacije, uz veliku cenu života.

Nakon završetka nacističke okupacije, imućna klasa se vratila iz Londona želeći – uz vojnu podršku Britanaca – da povrati svoje predratne feudalne privilegije. Levica i komunisti su se usprotivili ovome i izbio je razorni građanski rat između velikih delova naroda protiv vladajuće klase i njenih kupljenih i plaćenih poslušnika, koje je podržavala britanska vojska. Kada je rat u Grčkoj postao preskup za London koji je razorio Drugi svetski rat, SAD su se umešale i stali na stranu grčkih reakcionara.

I pored velike podrške grčkog stanovništva, levičarske narodnooslobodilačke snage u Grčkoj nisu imale nikakve šanse protiv koncentrisane moći nove supersile SAD. Reakcionarni režim u Atini, podržan od SAD, konačno je uspeo da se afirmiše masakrima, terorom, samovoljom i masovnim proterivanjem čitavih delova stanovništva i porazio je grčku levicu. Oni iz preživelih Narodnooslobodilačkih snaga koji nisu mogli da pobegnu u izbeglištvo u istočnoevropskim narodnim republikama obično su godinama provodili u zarobljeničkim logorima, gde su, kako se navodi, vladali strašni uslovi.

U stvari, osnivački član NATO-a i model demokratije SAD odigrali su odlučujuću ulogu u potčinjavanju grčkih narodnooslobodilačkih snaga. O tome svedoči i činjenica da je američka vojska svoja iskustva u slamanju grčkog otpora zabeležila u priručniku koji je kasnije poslužio kao šablon za borbu u američkom agresorskom ratu protiv Vijetnama.

U to vreme, britansko-američko mešanje u grčki građanski rat zvanično je opravdano lažima da su grčki socijalisti i komunisti dobili materijalnu podršku od Sovjetskog Saveza. Međutim, to je postojalo samo u propagandi zapadnih sila, što je nedvosmisleno dokazano arhivskim dokumentima.

I u Italiji su SAD pokušale da pobede snažne antifašističke snage koje su se dokazale u otporu lokalnim i nemačkim fašistima. Vašingtonu je to uspelo uz pomoć svojih tajnih službi i saradnje sa mafijaškim organizacijama, ali na daleko manje krvav način nego u Grčkoj.

Čak iu neposrednim godinama nakon osnivanja NATO-a, imperijalne ambicije zemalja članica ostale su neobuzdane, kao i njihova spremnost da blisko sarađuju sa fašističkim diktaturama. U tom kontekstu treba pomenuti zajednički napad Francuske i Engleske zajedno sa Izraelom na Egipat 1956. godine tokom Suecke krize, kao i nastavak prljavih ratova u Alžiru, Indokini, Burmi i Maleziji i još mnogo toga. Takođe bi postojala bliska saradnja sa fašističkim ili drugim diktaturama unutar NATO-a (Portugal; hunta pukovnika nakon fašističkog vojnog puča u Grčkoj, vlade vojnog udara u Turskoj) i van NATO-a (vojne baze SAD-NATO u fašističkoj Španiji kod generalisimusa Franka). Dalje, treba pomenuti i spremnost članica NATO-a, pre svega SAD, čak i da koriste teror nad sopstvenim stanovništvom u evropskim zemljama NATO-a (u kontekstu Gladija) kako bi sprečili da se levičarski pokreti ojačaju. To je dakle suštinski materijal od čega je napravljen NATO!

Sve ovo govori mnogo jasnijim jezikom od „deklamacija demokratije“ NATO elita i njihovog brbljanja o slobodi i ljudskim pravima.

Prevod: mašinski sa nemačkog
Piše: Rainer Rupp

Pročitajte još: | |

Pratite nas

Perunis Call Centar
Perunis Call Centar

Društvene mreže

© 2016 - 2022 Poligraf. Sva prava zadržana | All Rights Reserved

Search